Αδέσποτα στη Σπάρτη: Εκατοντάδες απόψεις παρουσιάζουν το κλίμα που επικρατεί σήμερα

21/12/2018

Μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο γράφτηκαν εκατοντάδες απόψεις στην ομάδα της APELA στο FB με αφορμή το άρθρο μου για τα αδέσποτα στη Σπάρτη. Για πολλούς έχει σημασία ποιος έχει γράψει το άρθρο. Λοιπόν να συστηθώ ξανά, λέγομαι Γιάννης Κωστιάνης είμαι 43 χρονών από την Γκοριτσά Λακωνίας και δουλεύω ως δημοσιογράφος στις ιστοσελίδες του νομού μας apela.gr και lakoniatimes.gr και όχι δεν κατεβαίνω στις εκλογές. Απλά με ρωτήσατε και σας δίνω τα στοιχεία μου, ξανά, αφού κάποιοι δεν έχουν καταλάβει ότι εδώ και 12 χρόνια υπογράφω στο κάτω μέρος των άρθρων μου με τα αρχικά του ονόματός μου Γ.Κ.!

Να σας πω ότι αγαπώ πάρα πολύ τα ζώα και δεν τα ξεχωρίζω σε κατηγορίες. Δηλαδή είτε ο ζωντανός οργανισμός λέγεται μυρμήγκι, είτε μπεκάτσα, είτε σκύλος, είτε κατσίκα, είτε δελφίνι κ.λπ., για εμένα όλα έχουν ζωή που τους την έχει δώσει ο παντοδύναμος, όπως έχει δώσει και τη δική μου και φυσικά όλων των ανθρώπων. Σέβομαι λοιπόν τη ζωή όλων των ζωντανών οργανισμών και σε καμία περίπτωση δεν θεωρώ ότι τα ζώα φταίνε για κάτι που θα κάνουν, από τη στιγμή που δεν έχουν νοήμονα συνείδηση και λειτουργούν με το ένστικτο.

Προφανώς κάποιοι από εσάς δεν καταλάβατε το άρθρο μου με τίτλο «Θα μας φάνε τα σκυλιά στη Σπάρτη», φράση που δεν την έβγαλα από το μυαλό μου, αλλά την άκουσα να τη λέει μία κυρία στην μικρή κόρη της στο πεζοδρόμιο της διασταύρωσης Παλαιολόγου και Μενελάου.

Απορώ πραγματικά, αν τελικά το μεγαλύτερο θέμα της Λακωνίας είναι τα αδέσποτα, ενώ έχουμε λύσει όλα τα υπόλοιπα θέματά μας, εφόσον τέτοιο ζήλο σε σχολιασμούς, δεν έχω ξαναδεί ούτε π.χ. για το νέο και παλαιό μουσείο της Σπάρτης, ούτε για έργα που δεν γίνονται στο νομό μας, ούτε για τις αυτοκτονίες που είχαμε, ούτε για τις σχολές που θέλουν κάποιοι να μας πάρουν και ούτε για άλλα θέματα που θεωρώ ότι είναι εξίσου σημαντικά και ίσως σημαντικότερα. Στο θέμα των αδέσποτων όμως «δώσατε ρέστα».

Δείτε όλα τα σχόλια εδώ


Τι μηνύματα βγάζουν όμως τα σχόλιά σας;
Ποικίλα μηνύματα και θα προσπαθήσω να σας παρουσιάσω μερικά, ως δείγμα της έρευνάς μου στα social media:

1) Κάποιοι όπως η Melpomeni ... μας ρώτησαν γιατί δεν γράψαμε σε εκείνο το άρθρο «για το καταφυγιο-κολαστηριο ? για τα σαπια αντερα που τα...."ταιζαν" ???? για τα σκελετωμενα και αρρωστα σκυλια εκει ??? για παρεμποδιση των εθελοντων της Φιλοζωικης που προσπαθουσαν να προσφερουν καθε ειδους βοηθεια ???»

Η απάντησή μας είναι η εξής. Πρώτον το άρθρο μας είχε συγκεκριμένο θέμα και αφορούσε τα αδέσποτα μέσα στην πόλη της Σπάρτης. Δεύτερον το θέμα που θέτει η Melpomeni δεν ήταν δικό μας ρεπορτάζ, ενώ όπως ανέφερε ο Δήμος Σπάρτης σε ανακοίνωσή του δημοσιοποιήθηκαν «εικόνες και βίντεο από καταστάσεις που ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματική κατάσταση των χώρων διαβίωσης των αδέσποτων ζώων».  Το θέμα αυτό ποτέ κανείς δεν μας το έστειλε επίσημα να το δημοσιεύσουμε, και κανείς δεν μας κάλεσε στο «κολαστήριο» για να κάνουμε ρεπορτάζ. Αυτά που παρουσιάστηκαν στο video, δεν τα είδαμε από κοντά εκείνη την ώρα, οπότε δεν μπορούμε να αναφερθούμε σε αυτό και θα περιμένουμε την απόφαση της δικαιοσύνης εφόσον φτάσει εκεί, για να τοποθετηθούμε επίσημα.

Όμως αν έχει γίνει κάτι τέτοιο όπως περιγράφεται, τότε εμείς το καταδικάζουμε και ντρεπόμαστε για λογαριασμό όποιου το έκανε. Οι εικόνες, των οποίων δεν έχουμε την πνευματική ιδιοκτησία ούτε εξουσιοδότηση να αναπαράγουμε, είναι σκληρές και είναι μεγάλη ντροπή για την πόλη μας και την ανθρωπιά μας, να συμβαίνει κάτι τέτοιοι σήμερα.


2)  Κάποιος  σχολίασε ατυχώς και φαντάζομαι χαριτολογώντας, «Θα δουλέψει η φόλα που θα πάει γονα!!!» για να διορθώσει σε νεότερο σχόλιό του μετά από σφοδρές αντιδράσεις άλλων σχολιαστών γράφοντας «Δεν λύνεται και έτσι το πρόβλημα... αλλά πρέπει να σκοτωθεί κάποιος άνθρωπος πρώτα για να γίνει κάτι; Πιστεύω ότι η ζωή ενός ανθρώπου έχει περισσότερη σημασία!!».  ΟΧΙ δεν λύνεται το πρόβλημα βάζοντας φόλες σε ζώα. Πόσο μάλιστα σε ζώα που ποτέ δεν επέλεξαν μόνα τους, να βρίσκονται στο πεζοδρόμιο ανάμεσα σε ανθρώπους. ΟΧΙ ξαναλέμε και ξεχάστε τέτοιες σκέψεις και μην ξεστομίσετε ξανά τέτοια λέξη ούτε γι’ αστείο, γιατί υπάρχει και σχετική νομοθεσία και αυστηρή τιμωρία γι’ όποιον το κάνει.

Στο δεύτερο σκέλος του σχολίου για την ανθρώπινη ζωή, διαφωνώ.  Για εμένα όλες οι ζωές έχουν την ίδια σημασία, μόνο που ο σύγχρονος άνθρωπος σε μια αναμέτρηση μπορεί να ελέγξει πολύ περισσότερο την τύχη τόσο τη δική του, όσο και των ζώων. Οπότε ο άνθρωπος έχει την δυνατότητα σε οργανωμένες κοινωνίες, να βρει τρόπο να μην χαθεί καμία ζωή σε καμία πλευρά.


3)  Κάποιοι άρχισαν έστω και με δεύτερη ανάγνωση να κατανοούν το άρθρο και να βγάζουν συμπέρασμα όπως η Δήμητρα η οποία έγραψε στο σχόλιό της « Όλα θέμα παιδείας είναι. Υπάρχει και αξιοπρεπής αποκατάσταση κατοικίδιων όταν κάποιος δεν είναι σε θέση να τα συντηρήσει πλέον».

Λοιπόν αγαπητοί μου αναγνώστες συμφωνώ με τη Δήμητρα. Το πρόβλημα εγώ τουλάχιστον μετά από την δημοσιογραφική έρευνα που έχω κάνει και μετά από τα εκατοντάδες σχόλιά σας το έχω εντοπίσει εδώ. Δηλαδή υπήρξαν πολλοί συμπολίτες μας, οι οποίοι απέκτησαν ένα σκυλάκι, το μεγάλωσαν και για κάποιο λόγο που αυτοί ξέρουν, αργότερα το άφησαν στο δρόμο, όπου «εμείς» το βαφτίσαμε αδέσποτο. Για σκεφτείτε, αν δεν γινόταν αυτό, θα υπήρχαν σήμερα αδέσποτα στη Σπάρτη;


4) Το βαθύτερο όμως νόημα του άρθρου μας ήταν αυτό που ξεκάθαρα ο Hlias εντόπισε και σχολίασε εύστοχα ως απάντηση σε άλλον σχολιαστή γράφοντας: «Το θέμα του άρθρου φίλε είναι ότι δεν επιτρέπεται να κυκλοφορούν έτσι ελεύθερα τόσα σκυλιά γιατί υπάρχουν και άνθρωποι που δεν τα θέλουν και δεν μπορούμε εσύ και εγώ να τους υποχρεώσουμε να έχουν κάθε μέρα έξω από τη πόρτα τους ένα σκύλο».

Μπίνγκο. Αυτό ήταν το νόημα του πρώτου άρθρου που όσοι δεν κατάλαβαν του έδωσαν άλλη κατεύθυνση είτε γιατί κάποιοι διάβασαν στα πεταχτά το κείμενο, ή διάβασαν μόνο τον τίτλο του άρθρου και στη συνέχεια φαντάστηκαν το κείμενο. Υπήρξαν πολλοί που το κατάλαβαν όμως, και χαίρομαι γι αυτό, διότι με το άρθρο μου προβλημάτισα αρκετούς ανθρώπους και αυτός άλλωστε ήταν ο στόχος μου. Να σας προβληματίσω, μήπως και έτσι βγει κάποια λύση, η οποία κατ΄ εμέ βγήκε και θα τη δείτε προς το τέλος του παρόντος άρθρου.

Το ρεπορτάζ μου λοιπόν λέει ότι υπάρχουν άνθρωποι που φοβούνται τα σκυλιά γενικότερα, πολλές φορές χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Απλά τους βγαίνει. Όπως κάποιου του βγαίνει να φοβάται τα φίδια, τα ποντίκια, τις κατσαρίδες, έτσι κάποιοι φοβούνται τα σκυλιά, είτε αδέσποτα είτε όχι. Μην αναλύσουμε τώρα το γιατί φοβάται κάποιος, γιατί μετά θα πρέπει να αναλύσουμε τον ανθρώπινο εγκέφαλο και γιατί κάποιος έχει θυρεοειδή! Οπότε σας ρωτώ, έχουμε το δικαίωμα να φοβίζουμε αυτούς τους ανθρώπους κάνοντάς τους ακούσιο bullying, διατηρώντας δεκάδες αδέσποτα σκυλιά στην πόλη μας;

Τι να πω στην Κατερίνα η οποία έγραψε στο σχόλιό της «και μένα απειλήθηκε η ζωή μου, τώρα φοβάμαι τα σκυλιά πολυ και τα παιδιά μου επίσης!!». Τι να της απαντήσω όταν γράφει «αν εγώ τραυματήσω ένα σκυλί αμέσως θα έχω κυρώσεις των πράξεων μου. Οι σκύλοι που μου επιτέθηκαν στο Παλαιολόγιο Μυστρά τίποτα. Αν και το δήλωσα στο δήμο και την φιλοζωική!» Τι να πω στην Κατερίνα και πολλούς άλλους που μας παίρνουν τηλέφωνο και καταγγέλλουν παρόμοια περιστατικά; Ότι είναι άκακα αυτά τα ζώα και μην φοβάστε, να τα χαϊδέψετε, να τους δώσετε αγάπη και όλα καλά; Τους το είπα! Μου δείχνουν στη συνέχεια τις δαγκωματιές στα πόδια τους και μου λένε, «αυτό είναι αγάπη»;


5) Ένας άλλος προβληματισμός που έθεσα στο άρθρο ήταν αυτός των πιθανοτήτων. Το παράδειγμα των Τζάγκουαρ στο Αττικό πάρκο, κάποιοι πάλι δεν το κατάλαβαν, ευτυχώς λίγοι! Να το εξηγήσω λοιπόν. Οι υπεύθυνοι του Αττικού πάρκου σκότωσαν τα Τζάγκουαρ που δραπέτευσαν από το κλουβί τους γιατί υπήρχαν πιθανότητες να τραυματίσουν ή και να σκοτώσουν κάποιον άνθρωπο. Δεν ήταν σίγουροι αν τα Τζάγκουαρ θα τραυμάτιζαν ή θα σκότωναν κάποιον, αλλά οι πιθανότητες να συμβεί αυτό, ήταν πολλές.

Ένας αδέσποτος σκύλος, όσο και εξημερωμένος να είναι, όσο και άκακος να είναι, ελέγχεται και από απρόβλεπτο εγκέφαλο. Έτσι λοιπόν κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί 100% ότι ένας σκύλος μπορεί για οποιοδήποτε λόγο να επιτεθεί σε άνθρωπο και να τον τραυματίσει. Άρα θα πρέπει να παρθούν και εδώ μέτρα, όχι φυσικά να τα σκοτώσουν.

Και άντε να μου πει κάποιος ότι οι σκύλοι δεν «λειτουργούν και απρόβλεπτα»...  Πείτε μου όταν ένα σκυλάκι πάει να παίξει με έναν άνθρωπο (που φοβάται τους σκύλους), πως θα τον πείσω να μην σηκώσει τη μαγκούρα ή το πόδι του, ως αντανακλαστική κίνηση για να το απομακρύνει από κοντά του; Και πώς θα πείσω εκείνη την ώρα τον σκύλο να μην δει την κίνηση αυτού του φοβισμένου ανθρώπου ως κάτι απειλητικό; Πώς θα πείσω τον σκύλο μετά, που ως αντανακλαστική κίνηση μπορεί να του δαγκώσει το πόδι, γιατί ένοιωσε ότι απειλήθηκε η ζωή του; Υπάρχει πιθανότητα να πείσω ανθρώπους και σκύλους μαζί, να μην φτάσουν ποτέ σε μια τέτοια κατάσταση;

Εφόσον η απάντηση είναι ότι δεν υπάρχει εφικτός τρόπος να πειστούν και οι δύο, τότε αυτομάτως υπάρχει η πιθανότητα αυτό να συμβεί και να υπάρξει τραυματισμός.

Αφού λοιπόν ο νόμος των πιθανοτήτων ισχύει παντού τότε εύλογα κάποιοι ζητούν μέτρα. Τα μέτρα στο Αττικό πάρκο ήταν τα ανωτέρω, στον Δήμο Σπάρτης όπως προείπα, φυσικά και πρέπει να είναι διαφορετικά, και μια καλή πρόταση περιγράφεται παρακάτω:


Μια ωραία λύση
Κοιτάξτε τώρα τι ωραίες ιδέες δίνετε εσείς που προβληματιστήκατε με το άρθρο μου. Ξεχώρισα το σχόλιο της Regina ... η οποία γράφει: «Ειμαι φοιτήτρια στο Ρέθυμνο και σας ενημερώνω οτι στο δρόμο δεν κυκλοφορεί ουτε ενα αδέσποτο. Ξέρετε γιατι; Γιατι υπαρχει μια οργανωμένη και χρηματοδότημενη απο το Δήμο φιλοζωική, η οποια με το που παρει το σήμα οτι κυκλοφορεί κάποιο αδέσποτο σκυλί το μαζεύει, το παει στο κτηνίατρο για να γίνουν οι απαραίτητες εξετάσεις και έπειτα το στέλνει κατευθείαν για φιλοξενία ή υιοθεσία. Προσωπικά εχω υιοθετήσει ενα απο τα αδέσποτα του δήμου Ρεθύμνης. Αρα ας ρίχνουμε και λιγο τις ευθύνες στον εαυτό μας που δεν κάνουμε κατι για να βελτιωθεί η κατάσταση.. γιατι δυστυχώς η Σπαρτη ειναι μια αφιλόξενη για τα ζωή πόλη!»

Μπράβο. Αυτή είναι καταπληκτική ιδέα, που σημαντικό ρόλο σε αυτή διαδραματίζουν και οι πολίτες της Σπάρτης, οι οποίοι υιοθετώντας ένα σκυλάκι και παίρνουν παντοτινή αγάπη από αυτό και λύνουν ένα μεγάλο πρόβλημα της πόλης.

Εφόσον όμως αυτή η λύση φαίνεται πως δεν μπορεί να εφαρμοστεί με αποτελεσματικότητα αυτή τη στιγμή στην πόλη μας, τουλάχιστον θα πρέπει να υπάρξει ένας αξιοπρεπής χώρος φιλοξενίας και περίθαλψης που θα χωρά όλα αυτά τα αδέσποτα, έως ότου υιοθετηθούν.

Γιατί όμως φωνάζουν και οι φιλοζωικές οργανώσεις και ο Δήμος για το ίδιο θέμα; Μήπως ο υπάρχων νόμος δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από αυτά που προσπαθεί να επιλύσει;


Βασίλη ... παλιέ μου φίλε και συνεργάτη, μου έγραψες και εσύ το σχόλιό σου που έλαβα σοβαρά υπόψη μου, λέγοντάς μου «Περίμενα να προσεγγίσεις το θέμα από την πλευρά του δημοσιογράφου που ερευνά την αιτία του γεγονότος και ελέγχει τη διοίκηση της πόλης η οποία όπως φαίνεται δεν έκανε καλά τη δουλειά της και αυτό είχε ως συνέπεια την κυκλοφορία των αδέσποτων στους δρόμους. Σε κανέναν δεν αρέσει αυτή η εικόνα και φυσικά εγκυμονούνται κίνδυνοι για τους πολίτες. Καλημέρα!»

Αυτό έκανα, αλλά οι καιροί φίλε μου έχουν αλλάξει και θέλει λίγο υπομονή. Ο τρόπος της έρευνας έχει αλλάξει, έχει γίνει πιο άμεσος και σε πολλές περιπτώσεις μέσω των social media. Προσέγγισα το τόσο σοβαρό αυτό θέμα από την πλευρά του δημοσιογράφου «προκαλώντας» με ένα άρθρο, όχι για τα κλικ, αλλά για να εξωτερικεύσουν οι συμπολίτες μας μόνοι τους την άποψή τους, στην προκειμένη περίπτωση στο FB, να την καταγράψω, να την βάλω σε μία τάξη, να εντοπίσω το πρόβλημα και να βρεθεί μια λύση αν γίνεται από αυτή την διαδικασία.

Τέλος για να ελαφρύνουμε το κλίμα, ο Mihalis ο οποίος δηλώνει δικηγόρος, γράφει σε σχόλιό του «απαγορεύεται να είναι δεμένα τα ζώα απαγορεύεται να είσαι κυνηγός η ιδιοκτήτης ζώου και να το περιορίζεις όπως απαγορεύεται να περνάς φανάρι κόκκινο όπως απαγορεύεται να σκοτώσεις άνθρωπο όλα τα παραπάνω είναι ανήθικα»

Οπότε μάλλον απαγορεύεται να ξαναπούμε την φράση: «η πόρτα είναι ανοικτή και τα σκυλιά δεμένα» 0:)

Γ.Κ.

Ετικέτες :