Χανδόλιας: Ζητείται...Τσιόδρας για την εκπαίδευση

03/06/2020

Γράφει ο Σπύρος Χανδόλιας*

Μπορεί την Δευτέρα οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης να επέστρεψαν μαζικά με χαρωπά πρόσωπα στις τάξεις τους ,την ίδια ημέρα όμως ξεκίνησε στην Βουλή και η συζήτηση για το Πολυνομοσχέδιο Κεραμέως. «Μεταρρύθμιση» φαντασιώνεται ότι πραγματοποιεί η Υπουργός, συντηρητική «οπισθοδρόμηση» είναι το συμπέρασμα των δεκαπέντε χιλιάδων σχόλιων που αναρτήθηκαν στην διαβούλευση από την εκπαιδευτική κοινότητα.

Επισήμως, το ΥΠΑΙΘ  ουδέποτε ζήτησε την γνώμη των Παιδαγωγικών Τμημάτων της χώρας, της Δ.Ο.Ε., της Ο.Λ.Μ.Ε. και της Ο.Ι.Λ.Ε. για όσα σχεδιάζει ,στο ερώτημα δε ποια επιστημονική επιτροπή υπογράφει τα προβλεπόμενα στο Νομοσχέδιο (π.χ. για την διδασκαλία της Αγγλικής γλώσσας στα Νηπιαγωγεία), απάντηση δεν υπάρχει. Αυτή η Κυβέρνηση όμως δεν είναι που έπεισε τον Ελληνικό λαό ότι θα πρέπει να εμπιστεύεται τους ειδικούς, όπως στην Υγεία;

Με την «απειλή» του κορονοϊού να στέκει πάνω από τα κεφάλια μας ακόμη και με την άποψη των λοιμωξιολόγων ότι αναμένεται δεύτερο κύμα το επόμενο σχολικό έτος, είναι να απορεί κανείς πως η Υπουργός Παιδείας επιβάλλει την αύξηση του αριθμού των μαθητών ανά Τμήμα σε 25 από 22 ενώ είναι κοινώς αποδεκτό και επιστημονικά τεκμηριωμένο ότι οι μαθητές στο Νηπιαγωγείο δεν μπορούν να είναι περισσότεροι από δεκαπέντε και στο Δημοτικό περισσότεροι από είκοσι…

Με άρθρο της τελευταίας στιγμής παρατείνεται εκ νέου η θητεία των αντισυνταγματικά επιλεγμένων Διευθυντών Εκπαίδευσης ενώ σύμφωνα με τις «διαρροές» του ΥΠΑΙΘ στο επόμενο νομοσχέδιο για τις Δομές εκπαίδευσης η Υπουργός κα Κεραμέως σχεδιάζει να «αποβάλει» τους εκλεγμένους εκπροσώπους των εκπαιδευτικών (Αιρετούς) από τα Συμβούλια Επιλογής - εκείνους που εξασφάλιζαν την διαφάνεια - ,κάτι που δεν αποπειράθηκε καμιά δημοκρατική κυβέρνηση εδώ και εκατό χρόνια…

Είναι αλήθεια πως μετά την καταστροφική πενταετία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, κατά την  οποία χάθηκαν 4500 θέσεις εργασίας με την κατάργηση του σχολείου ΕΑΕΠ και του δασκάλου Ολοημέρου , την κατάργηση του ΚΕΠΛΗΝΕΤ και φυσικά τους μηδενικούς διορισμούς, το σχολείο έγινε… «μικρό και μίζερο». Θα περίμενε κανείς από τους επόμενους να σχεδιάσουν την αναβάθμισή του άλλα οι ελπίδες αποδείχθηκαν φρούδες αφού η κα Κεραμέως «δεν ακούει ,δεν βλέπει…» και ενδιαφέρεται μόνο για την επικοινωνιακής φύσης ανάδειξη του «έργου» της…

Αναμφίβολα λοιπόν σύσσωμη η κοινωνία ,με την βοήθεια όλων των πολιτικών δυνάμεων, θα πρέπει να αναζητήσει έναν… Τσιόδρα για την εκπαίδευση. Έναν άνθρωπο που σεμνά και ταπεινά θα επιδιώξει να κάνει το σχολείο λιγότερο ταξικό - αυτό επί κορονοϊού επισημάνθηκε από όλους - και για όλους προσβάσιμο, αφού οι Νέες Τεχνολογίες είναι απολύτως βέβαιο ότι δεν είναι αυτονόητες για κάθε οικογένεια. Εκείνον που θα δώσει όραμα σε όλους , που θα βοηθήσει τους εκπαιδευτικούς να μετεξελιχθούν δια της επιμόρφωσης στον καιρό της 4ης Βιομηχανικής Επανάστασης, που θα βρει τρόπους να αναδειχθούν οι δεξιότητες των μαθητών μέσω νέων αναλυτικών προγραμμάτων και βιβλίων και που κυρίως βρει λύσεις στο κτηριακό ζήτημα - ειδικά στην Προσχολική Αγωγή -.

Η χώρα μας έχει απόθεμα από «μεταρρυθμιστές» Υπουργούς Παιδείας και «πειράματα» στην εκπαίδευση που σε συνδυασμό με το δημογραφικό πρόβλημα, προδιαγράφουν δυσοίωνες εξελίξεις για το μέλλον της.

Ως επιμύθιο, ας μου επιτραπεί να αναφερθώ και στα «κακώς κείμενα» της Πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης της πόλης που ζούμε: στην Σπάρτη ουδείς ενδιαφέρεται για το στεγαστικό  πρόβλημα των Νηπιαγωγείων της που μάλιστα οι δημότες της καταβάλλουν σημαντικό ποσό ετησίως (περί τις εβδομήντα χιλιάδες ευρώ) για να ενοικιάζονται ακατάλληλες αίθουσες. Έχει «βαλτώσει» από καιρό η ανέγερση ενός σύγχρονου Ειδικού σχολείου ενώ ούτε σκέψη υπάρχει για την δημιουργία ενός Πειραματικού Δημοτικού σχολείου που σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, θα δώσει νέες ιδέες και ευκαιρίες σε μαθητές αυτής της πόλης (π.χ. το Πειραματικό Δημοτικό σχολείο στην Αλεξανδρούπολη και στην Φλώρινα είναι «κεκτημένο»). Δυστυχώς εμάς ούτε… ο Τσιόδρας δεν μας σώζει…

*(Μέλος του Δ.Σ. του Σ.Ε.Π.Ε. Λακεδαίμονος «Ο Πλήθων»)